Z głową na karabinie (Krzysztof Kamil Baczyński)

Pełen bezsilnego żalu do losu jest wiersz K.K. Baczyńskiego z 1943 r., zatytułowany "Z głową na karabinie". Podmiot liryczny wypowiada się w pierwszej osobie liczby pojedynczej, wspomina szczęśliwe przedwojenne lata, kiedy to "wyhuśtała go chmur kołyska", kiedy "wytryskała gołębia młodość".

Wydarzenia wojenne zmusiły młodzież do dokonania wyboru:

"Krąg jak nożem z wolna rozcina,
przetnie światło, zanim dzień minie,
a ja prześpię czas wielkiej rzeźby
z głową ciężką na karabinie".

Podobnie jak w innych wierszach Baczyńskiego, tak i w tym utworze - obok bezwzględnego
nakazu walki z wrogiem - pojawia się katastroficzne przeczucie śmierci:

"...bo to była życia nieśmiałość,
a odwaga - gdy śmiercią niosło.
Umrzeć przyjdzie, gdy się kochało
wielkie sprawy głupią miłością".