Pieśń nad pieśniami

To jedyna księga w całej Biblii, która nie nawiązuje do Boga, do dziejów narodu wybranego ani nie zawiera żadnych myśli czy też przesłań teologicznych. Pieśń nad Pieśniami to utwór typowo liryczny określany jako poemat doskonały o tematyce miłosnej. Na treść Księgi składa się sześć pieśni, z których każda, opisuje miłość Oblubieńca do Oblubienicy. Jesteśmy świadkami miłości doskonałej. Na przykładzie dialogów, jakie śledzimy i jakie są treścią Księgi, poznajemy moc tego uczucia: Powstań, przyjaciółko ma, piękna ma i pójdź! Gołąbko ma, ukryta w zagłębieniach skały, w szczelinach przepaści, ukaż mi swą twarz, daj mi usłyszeć swój głos, bo słodki jest głos Twój i twarz pełna wdzięku. Oto na wpół śpiąca Oblubienica oczekuje na przybycie ukochanego. Gdy tylko usłyszała jego kroki oraz miłosne wezwania, uznała, iż szkoda jej nocnego stroju i nie wyszła na spotkanie. Ukochany przybywa więc przed komnatę Oblubienicy. Wkłada rękę przez otwór w drzwiach w nadziei, iż w odpowiedzi otrzyma on dłoń ukochanej. Ona podchodzi do drzwi lecz, Ukochany znika a zrozpaczona Oblubienica biegnie by go znaleźć: Ukochany mój przez otwór włożył rękę swą, a serce me zadrżało z jego powodu. Wstałam, aby otworzyć miłemu memu a z rąk mych kapała mirra drogocenna – na uchwyt zasuwy. Otworzyłam ukochanemu memu, lecz ukochany mój już odszedł i znikł, życie mię odeszło, iż się oddalił. Szukałam go lecz nie znalazłam, wołałam lecz mi nie odpowiedział. Dziewczyna biegła w ciemnościach po pustych ulicach, napotykając po drodze straż, która zaczęła ją bić, odarła ją z płaszcza i pokaleczyła. Zrozpaczona, prosi kobiety jerozolimskie, by pomogły jej przekonać Oblubieńca o sile jej uczucia do niego. Oblubieniec w tym czasie opiewa piękno i urodę swojej Oblubienicy. Zwieńczeniem Pieśni są słowa świadczące o niezwykłej sile prawdziwej miłości (słowa te uczynił motywem przewodnim jednego ze swoich znanych utworów Piotr Rubik):
Połóż mię jak pieczęć na swoim sercu, jak pieczęć na twoim ramieniu, bo jak śmieć potężna jest miłość, a zazdrość jej nieprzejednana jak Szeol, żar jej to żar ognia, wody wielkie nie zdołają ugasić miłości, nie zatopią jej rzeki.
Symbolika i wątki utworu
Głównym motywem Pieśni jest miłość i jej moc. Prawdziwej miłości nie zwycięży nawet śmierć, nie pokona jej żadna siła. Tylko prawdziwe uczucie jest w stanie przeciwstawić się wszelkiej niesprawiedliwości. Tylko prawdziwa miłość, w której oboje kochanków, szanuje siebie i wierzy w swoją wierność wzajemną, jest silniejsza niż śmierć. Jest jedyną trwałą wartością w życiu człowieka. Jest tą wartością która nadaje życiu większy, głębszy i ponadczasowy wymiar.