Charakterystyka ogólna kultury starożytnej Grecji.

Największy wpływ na sztukę Grecji miała cywilizacja osiadła na na Krecie .W 20 w. pne. centrum sztuki były Mykeny tu powstały słynne złote maski ,nakładane na twarze zmarłych wodzów i królów. Mieszkańcami Myken byli Achajowie, lud wojowniczy .W stylu wykształconym przez nich dominowały: sceny walki oraz polowań, umieszczane na złotych naczyniach oraz na mieczach z brązu. Pozostały po nich budowle (podziemne ,naziemne grobowce oraz cytadele. W 12w.pne. nastąpił okres zamętu i migracji. Wyłonił się nowy model społeczeństwa (miasto-państwo) oraz rodzaj sztuki ,który obecnie kojarzony jest ze sztuką starożytnej Grecji. -dostojny charakter związany z religią(przedstawianie bogiń i bogów jako obdarzonych nadprzyrodzoną mocą ludzi).Dlatego ówczesna sztuka koncentrowała się na postaci człowieka. Najbardziej znaną dziedziną sztuki jest rzeźba. Największe i najznamienitsze pochodzą z 7 w. p.n.e.(wpływy Egiptu).Pierwszy okres greckiej rzeźby trwał do mniej więcej 480 r. p.n.e. i nazywany jest obecnie okresem archaicznym. Charakterystyczne są dla niego rzeźby przedstawiające wyprostowane postaci nagich chłopców(kuros) oraz odzianych dziewcząt(kore). Uwecześni artyści nie potrafili oddać w kamieniu poważnego wyrazu twarzy ,dlatego rzeźby mają na ustach szeroki uśmiech.
W latach 480-323r. p.n.e. mamy doczynienia z tak zwanym okresem klasycznym. Rzedźba rozwijała się w niesłychanie szybkim tempie .Proste posągi stojących ludzi zostały zastąpione przez postaci zatrzymane niejako w ruchu,w swoich naturalnych pozach. Przykładem morze być WŁÓCZNIK(DOROFOROS),czy APOLLO stojący w świątyni Zeusa w Olimpii.
Najsłynniejsze rzeźby i posągi pochodzą ze świątyni Ateny Partenos, czyli Partenonu, największej ze świątyń znajdujących się na Akropolu. Świątynie te zostały zbudowane w drugiej połowie 5 w. p.n.e. Greckie świątynie były nadzwyczaj proste. Zbudowane były na planie prostokąta otoczonego kolumnami i zwieńczonego spadzistym dachem. Wyróżniamy 3 porządki rosty ,masywny -dorycki ,joński z charakterystycznymi spiralnymi głowicami, koryncki zwieńczony liśćmi akantu. Cechą greckiej architektury są, genialne wyczucie proporcji oraz wyostrzonej świadomości perspektywy. Malarstwo starożytnych greków przetrwało jedynie na glinianych naczyniach .Malowidła zdobiące naczynia są dla nas podstawowym źródłem wiedzy na temat codziennego życia Greków. W 4w.pne. za sprawą Praksytelesa kobiecę ciało zaczęło odsłaniać swoje wdzięki. A tacy twórcy jak Skopas czy Lizyp ,zaczęli tworzyć indywidualne portrety, nie bojąc się przedstawiania malujących się na twarzach uczuć. Innym znakiem nowego ducha był kolosalnych rozmiarów grobowiec ,zbudowany przez Mauzolosa. Począwszy od 334r.pne. podboje Aleksandra Wielkiego rozprzestrzeniły kulturę Greków na cały Bliski Wschód, od Egiptu aż po zachodnie Indie.
Rok 323 traktuje się jako koniec ery klasycznej(upadek imperium Aleksandra) a jednocześnie początek kultury hellenistycznej,w której wiodącą rolę odgrywały wielkie państwa(Egipt czy imperium Seleucydów w Syrii).Stały się one ważniejszymi ośrodkami kultury greckiej niż sama Grecja. Cechy sztuki hellenistycznej: -nie ukrywano brzydoty, bólu i strachu
-zdarzały się postaci groteskowe ,coraz więcej miejsca poświęcano też uczuciom