Król Edyp

Treść bazuje na jednym z mitów tebańskich, dzieje się kilka lat przed akcją Antygony. Edyp był synem pary królewskiej Teb – Lajosa i Jokasty. Para usłyszała przepowiednię, która głosiła, że ich dziecko zabije swego ojca i poślubi matkę; podjęli oni decyzję o pozbyciu się syna. Edypowi przebito pięty i porzucono go w górach. Znaleźli go jednak pasterze i oddali na wychowanie królowi Koryntu. Edyp dorósł i poznał przepowiednię. Uważając koryncką parę królewską za swoich prawdziwych rodziców opuścił miasto, by słowa wyroczni nie wypełniły się. Wędrując po świecie wdał się w kłótnię ze starcem, którego zabił, nie wiedząc, że jest to Lajos, jego prawdziwy ojciec. Po drodze do Teb napotkał Sfinksa, który terroryzował tamte regiony. Sfinks zadał mu zagadkę: „Co to za zwierzę obdarzone głosem, które z rana chodzi na czworakach, w południe na dwóch nogach, a wieczorem na trzech”, a Edyp odgadł rozwiązanie, odpowiadając, iż chodzi o człowieka, który w dzieciństwie raczkuje, później chodzi na dwóch nogach, a w starości podpiera się laską. Uradowani mieszkańcy Teb ofiarowali Edypowi za żonę Jokastę, albowiem nikt nie wiedział, iż jest ona jego matką. Para miała czworo dzieci (Eteoklesa, Polinejka, Antygonę i Ismenę). Niezgodny z naturą związek doczekał się kary – na miasto spadła zaraza. Edyp doszukując się przyczyn kary boskiej dowiedział się prawdy o swoim pochodzeniu. Jokasta, odkrywszy prawdę, powiesiła się, Edyp zaś z rozpaczy oślepił się i uciekł z miasta. Głównym problemem utworu jest niemożność wyzwolenia się spod ciężaru losu, który dosięga człowieka niezależnie od jego działań. Człowiek jest jedynie igraszką w jego rękach.