Konrad Wallenrod jest zmuszony przez napór sił zewnętrznych do dokonania wyboru, który sam nazywa „przeklętym". Wybiera on w swym postępowaniu walkę ze złem. Jednak aby wygrać ze złem, należy położyć na szalę nie tylko życie, szczęście i miłość ukochanej Aldony, ale również szlachetne, uznane zasady moralne, szacunek dla samego siebie. Konrad musi stać się kimś, czym się brzydzi z całego serca. Wybór Konrada jest trudny, bo połączony z dylematami moralnymi. Mimo pokonania wroga nie czuje radości ani zadowolenia. Spokój może znaleźć tylko w grobie. Popełnia więc samobójstwo. Zło, z którym walczył, zniszczyło także jego.
Konrad (Alf), litewski chłopiec, wychowywał się na dworze krzyżackim. Halban, który był przy nim od dzieciństwa, rozbudził w nim świadomość narodową i miłość do nieszczęśliwej ojczyzny. Konrad podejmuje walkę podstępną i zdradziecką. Konrad Wallenrod, cieszący się zaufaniem rycerzy zakonnych, jest już wówczas Wielkim Mistrzem. Prowadzi in rycerstwo do zguby, prosto w pułapkę, zastawioną przez Litwinów.
Był on człowiekiem szlachetnym i uczciwym, z wysoko rozwiniętym poczuciem humoru. Bojownik samotny. Heroiczne poświęcenie łączy się z chwilami zwątpienia, wahania, odwlekania momentu decydującego ciosu. Spełniwszy rolę spiskowca Konrad musi zginąć.
Jest to pierwszy z Mickiewiczowskich bohaterów, pokazany w całym skomplikowaniu psychologicznym, postać niejednoznaczna i wywołująca kontrowersyjne oceny.