Cechy gatunkowe ballady, powieści poetyckiej, poematu dygresyjnego.
Ballada- gatunek obejmujący pieśni o charakterze epicko- lirycznym, nasycone elementami dramatycznymi, opowiadające o niezwykłych wydarzeniach legendarnych lub historycznych. Fabuła ballady charakteryzuje się szkicowością, zawiera zwykle momenty tajemnicze i zagadkowe, jej dominatę stanowi jakieś jedno wyraziści zarysowane zdarzenie. Przedstawione postacie są silnie stypizowane (jakaś cecha podstawowa). Narracja ballady jest w wysokim stopniu zsubiektywizowana, w jej obrębie pojawiają się często partie dialogowe.
Na przełomie wieków XVIII i XIX balladę ludową uznano za jedną z zasadniczych form folkloru i za jeden z prawzorów twórczości poetyckiej (Goethe; Schegel; bracia Grimm).
W Polsce dopiero "Ballady i romanse" (1822) Mickiewicza uznane zostały za manifest programowy naszego romantyzmu. Stworzyły obowiązujące na naszym gruncie konwencje ballady (tzw mickiewiczowska).

Powieść poetycka- ukształtowany w okresie romantyzmu gatunek poezji narracyjnej, powstały z połączenia elementów epickich i lirycznych. Rozbudowany utwór wierszowany zawierający fabułę nasyconą momentami dramatycznymi i odznaczała się zsubiektywizowaniem opowiadania i opisu (narrator nie unika wynurzeń na temat własnych przeżyć, komentuje). Fabuła miała luźną i fragmentaryczną kompozycję, była pełna niedomówień i zagadkowości. Przykładem polskiej powieści poetyckiej jest "Konrad Wallenrod" Mickiewicza, na zachodzie zaś Giaur Byrona.

Poemat dygresyjny- ukształtowany w romantyzmie gatunek poezji narracyjnej łączący elementy epickie z lirycznymi i dyskursywnymi. Jest to rozbudowany utwór wierszowany o charakterze fabularnym, mający fragmentaryczną i pozbawioną rygorów kompozycję, złożony z luźnych epizodów spojonych zwykle wątkiem podróży bohatera. Na plan pierwszy, przed fabułę wysuwa się w nim zazwyczaj postać narratora, który traktuje opowiadane zdarzenie w sposób żartobliwy i ironiczny (ironia romantyczna), dając do zrozumienia, że stanowią one dla niego tylko pretekst do wypowiadania różnorodnych refleksji. Dygresje nadają szczególny charakter całemu utworowi i decydują o swoistości stylu. Narrator zwraca się w nich wprost do czytelnika, dyskutuje z nim, igra z jego oczekiwaniami lub też komunikuje swoje przeświadczenia. Poematy dygresyjne pisał Byron- "Don Juan"; Puszkin- "Eugeniusz Onegin"; Słowacki- "Beniowski", w późniejszych czasach jego tradycje podjął J. Tuwim w "Kwiatach polskich".