Black Uhuru - Red (1981)


Artist: Black Uhuru
Album: Red
Genere: Roots,Reggae
Year: 1981
Quality: mp3 192kb/s


Tracklist:
01. Black Uhuru - Carbine (6:06)
02. Black Uhuru - Journey (5:22)
03. Black Uhuru - Puff She Puff (5:09)
04. Black Uhuru - Rockstone (4:35)
05. Black Uhuru - Sistren (4:34)
06. Black Uhuru - Sponji Reggae (4:53)
07. Black Uhuru - Utterance (3:35)
08. Black Uhuru - Youth of Eglington (5:02)


Pojawili się w 1975 roku jako "Uhuru", co w języku Swahili oznacza "wolność". W pierwszym składzie: Duckie Simpson,

Don McCarlos i Garth Dennis, nagrali wersję standardu rhythm'n'bluesowego pt. Folk Song dla wytwórni Dynamics. Niedługo potem trio rozpadło się po odejściu Dennisa do "Wailing Souls" i decyzji Dona Carlosa o podjęciu solowej kariery. Duckie Simson namówił do udziału w grupie Michaela Rosa, znanego ze swego solowego przeboju Guess Who's Corning To Dinner, który nawiązywał do popularnego filmu o tym samym tytule. Rose stał się głównym wokalistą w zespole i wraz z Simpsonem oraz dokoptowanym z "The Joys" Errolem Nelsonem nagrali własną wersję pieśni Boba Marleya Natural Mystic, oraz własny utwór I Love King Sellasje. Od tego czasu oddanie sprawie Rastafari stało się nieodłączną częścią twórczości "Black Uhuru".

Po odejściu Nelsona jego miejsce zajęła Sandra "Puma" Jones, rodowita Amerykanka z Harlemu, którą im zarekomendował sam Ras Michael. Natychmiast przystąpili do nagrywania własnego materiału na płytę Showcase, na której znalazły się takie utwory jak Abortion, Guess Who's Corning To Dinner i General Penitentiary, jednocześnie rozpoczynając niezwykle owocną współpracę z tytanami jamajskiej sceny muzycznej, duetem "Sly and Robbie".

W 1980 roku podpisali kontrakt z wytwórnią Isiand, Chrisa Blackwella, wydając w niej płytę Sinsemilla, którą wielu krytyków uważa za największe z dotychczasowych osiągnięć grupy. Wykrystalizował się na niej idiomatyczny styl "Black Uhuru", zarówno muzyczny jak i tekstowy. Rzadko do tej pory doceniana Puma Jones doczekała się pochlebnych ocen u słuchaczy i krytyków.

Ich kariera rozwijała się aż do 1985 roku, znaczyły ją pełne sale koncertowe, tysiące sprzedanych płyt i pozycja klasyka gatunku nie tylko w Europie, ale i praktycznie na całym świecie. W 1985 roku odchodzi Michael Rose, a do zespołu zostaje przyjęty nowy leader Junior Reid. Wspólnie z duetem "Sly and Robbie" wydaje płyty Brutal i Brutal Dub oraz ostatnio Positive i Positive Dub. Wydaje się jednak, że trio nie potrafi odrodzić się bez dawnego leadera i duszy zespołu - Michaela Rose, który nagrywa solowe płyty i koncertuje z powodzeniem z własnym zespołem.