Werter był bohaterem powieści epistolarnej J. W. Goethego pt. "Cierpienia młodego Wertera". Dzięki listom jakie wysyłał do swojego przyjaciela Wilhelma poznajemy jego życie, pasje, uczucia i miłość...

Werter wywodził się ze sfery mieszczańskiej. Jego matka pragnęła, aby zrobił karierę dyplomatyczną. Dlatego też zadbała o jego staranne wykształcenie. czytał Homera i malował obrazy: "Siedziałem zupełnie pogrążony w malarskich uczuciach".

Często podkreślał, iż samotność jest jego chlebem powszednim: "Jestem samotny i cieszę ię życiem w okolicy, stworzonej sla takich dusz jak moja". pomimo tego lubił nawiązywać kontakty z prostymi ludźmi. Cenił ich, buntował się przeciwko światu bogatszych "(...) ludzie wyższego stanu trzymają się zawsze w chłodnym oddaleniu od prostego ludu-jakby sądząc, iż na zbliżeniu się stracą". był wrażliwy na ludzkie problemy, starał się pomagać w ich rozwiązywaniu. Łatwo ulegał zmianom nastroju "Przechodzę z troski do swawoli, ze słodkiej melancholii do zgubnej namiętności".

Był impulsywny i pełen emocji, świadczyć o tym może rozmowa z Albertem na temat samobójców. Nie był realistą, żył marzeniami, stanowił zupełne przeciwieństwo wyważonego i rozsądnego narzeczonego Lotty.

Kiedy poznał Lottę, od razu zauroczył się tą osobą. Ujawniły się w Werterze cechy, o jakie zapewne siebie nie podejrzewał. Zatracił się w swoim uczuciu, potrafił rozmyślać tylko o nim. Wtedy to ujawniła się bardzo ważna cecha - egotyzm Wertera. Nadiernie rozpamiętywał swoje stany psychiczne.

Początkowo wieść o tym, że Lotta jest przeznaczona innemu nie dotrarła do niego. Jednak, kiedy dziewczyna poślubiła Alberta zaczęły towarzyszyć mu dziwne i destrukcyjne myśli. Był zazdrosny o rywala "(...)zepsuł mi całą przyjemność obcowania z Lottą". Uważał, że jego uczucie jest wyjątkowe i że nikt nie kochał i nie pokocha Lotty tak jak on, jest zaborczy: "Czasami nie rozumiem wprost, jak może i śmie kochać ją inny, gdy to ja przecież kocham ją tak wyłącznie, szczerze i bezwzględnie, że nic innego nie znam, nie wiem i nie mam poza nią jedyną." Rozpamiętywał każdy szczegół z minionych spotkań z Lottą. był sentymentalny, przywiązywał wagę do błahostek "Ledwiem się zdobył na wrzucenie zwyczajnego, niebieskiego fraka, w którym po raz pierwszy tańczyłem z Lottą"

Jak sam przyznał, łatwo ulegał porywom serca: "(...) śmieję się z własnego serca, ale mu ulegam".
W końcu jednak słabość psychiczna bierze górę nad Werterem i motywowany niespełnioną miłością popełnia samobójstwo.

Z jednej strony mamy świadomość uczucia, z drugiej teatralności tej postaci i jego zachowań.

Charakterystyka Wertera – bohatera romantycznego dramatu Goethego

Werteryzm to charakterystyczna dla romantyzmu postawa młodego człowieka. Werteryzm to moda na pewien styl bycia, odczuwania, a nieraz ubierania się. Wywodzi się on od powieści epistolarnej pt. "Cierpienia Młodego Wertera" Goethego.

Werter - młody, wrażliwy i nader uczuciowy człowiek wyjeżdża na wieś, by tam zaznać ukojenia po niezbyt szczęśliwych perypetiach miłosnych. Bohater jest bardzo towarzyski, łatwo nawiązuje znajomości z płcią przeciwną, łatwo się zachwyca:

" Poczyniłem różne znajomości, towarzystwa nie znalazłem jeszcze żadnego. Nie wiem co mam w sobie pociągającego dla tych ludzi, tylu mnie z nich lubi".

Posiada zdolności taneczne oraz plastyczne.

Tu na wsi poznaje Lottę- słodką kobietę- anioła:

" Średniego wzrostu, o pięknej figurze, odzianą w prostą białą suknię z różowymi kokardami u ramion i piersi".

Rodzi się uczucie w typowej romantycznej atmosferze: kwiaty, prezenty, spotkania na łonie natury. Lotta miała liczne rodzeństwo wychowywała je. To opiekuńczość zrobiła duże wrażenie na Werterze:

" Trzymała czarny chleb i krajała swym małym stojącym wokół, każdemu po kawałku wedle proporcji jego wieku i apetytu, i podawała każdemu uprzejmie(…).

Niestety Lotta jest już narzeczoną innego człowieka- Alberta. Werter, miotany namiętnościami, znajduje się w ślepej uliczce. Ogromnie przeżywa swój ból:

" Lotta!, Lotta! - I koniec ze mną!. Zmysły me plączą się. Już od tygodnia jestem bez przytomności. Oczy moje są pełne łez".

Nie potrafi sobie poradzić z informacją, że Lotta należy do innego mężczyzny. Werter staje się samotnikiem, który nie odnajduje w nikim oparcia, świat jest dla niego nieprzychylny. Wertep popada w melancholię, sam odnosi się do siebie krytycznie:

" Człowiek, który nie jest z siebie nigdy zadowolony: którego przeto nikt zadowolić nie może".

Nie interesuje się innymi, nie dostrzega problemów dręczących innych. Dla niego najważniejsze jest własne cierpienie i niemożność posiadania ideału kobiety- Lotty. Nie jest w stanie intensywnie brać udziału w życiu wsi, jest pewien, że takie życie nie ma sensu. Jedynym pocieszeniem w jego trudnej sytuacji jest natura:

" gdzie miła dolina dymi w koło mnie, a wysokie słońce spoczywa na powierzchni nieprzeniknionego lasu i tylko pojedyncze promienie wkradają się do wnętrza świątnicy".

Jednak przyroda też nie jest lekarstwem na jego smutek, Świat dalej jawi mu się jako pasmo nieszczęść, pudełko, z którego nie ma wyjścia. Ponosi klęski na polu miłości i na polu towarzyskim, nie jest akceptowany w środowisku arystokratycznym.

Po wielu dniach rozterek, po romantycznym pożegnaniu z Lottą, pełen wewnętrznego rozdarcia popełnia samobójstwo strzelając do siebie. Nie podejmuje walki ze światem, cierpiał on na weltschmerz, czyli ból istnienia, wybujałą uczciwość, patrzenie na rzeczywistość przez pryzmat poezji i marzeń, wieczne niepowodzenie się ze światem i jego konsekwencjami, a także wyobcowanie wśród społeczności ludzkiej.

możesz skorzystać też z tego.