Sofokles Antygona

Treść utworu bazuje na jednym z mitów tebańskich.
Główną postacią dramatu jest córka Antygona, córka Edypa. Po jego śmierci Tebami rządzić mieli jego dwaj synowie – Polinejk i Eteokles. Polinejk opuścił jednak miasto, a gdy po roku wrócił Eteokles sprawujący wówczas rządy wygnał go z kraju. Polinejk udał się do Argos, gdzie ożenił się z córką króla Adrastosa i namówił go do najazdu na Teby. W trakcie oblężenia miasta zginęli obaj bracia Antygony, władzę objął więc Kreon, brat ich matki. Uznał on Polinejka za zdrajcę i zabronił grzebania jego ciała, Antygona jednak potajemnie złamała zakaz. Wieść o jej czynie dotarła do Kreona, który ukarał ją przez zamurowanie żywcem w grocie. Ślepy wróżbita Terezjasz przekonał go, by ułaskawić bohaterkę, jednak było już za późno – popełniła ona samobójstwo. Zginął także syn Kreona – Hajmon – który nie chciał dłużej żyć bez swojej ukochanej.
„Antygona” dotyczy odwiecznych rozterek moralnych człowieka: walki o obronę swych przekonań, umiejętności dokonywania wyboru i konfliktu między kierowaniem się uczuciami a rozumem. Głównym motywem utworu jest konflikt tragiczny, uosabiany w postaciach Antygony i Kreona. Oboje kierują się słusznymi zasadami, których jednak nie mogą pogodzić – Antygona działa, chcąc wypełnić prawo boskie (nakazujące grzebać zmarłych) oraz kierując się uczuciami, Kreon uznaje wyższość prawa ludzkiego i kieruje się rozsądkiem, który nakazuje konsekwentnie karać za przewinienia. Niezależnie od tego, jakiego wyboru dokonuje ta para bohaterów – sprowadzają oni na siebie cierpienie. Antygona cierpiałaby z powodu wyrzutów sumienia, gdyby zrezygnowała z pochówku brata, a przez oddanie zmarłemu należnej czci skazuje się na śmierć. Kreon nie karząc bohaterki naraziłby się, jako władca, na oskarżenie o brak konsekwencji i słabość charakteru, karząc ją traci i siostrzenicę, i syna.