Laura i Filon

Sielanka ujęta w formę dialogu kochanków, silnie związana z konwencją tego gatunku. Oznacza to, że bohater w charakterystyczny sposób zachowuje się (wzdycha, omdlewa, roni łzy, głęboko przeżywa)
Kiedy w chruścinie Filon schronionyWybiegł na Laury spłakanej. Poza tym, Karpiński wziął wszystko z życia: jest w utworze zarówno jawor, jak i maliny, wianek z róży i kij z wyrżniętymi imionami zakochanych, ale przede wszystkim – niezaspokojony głód miłości dwojga młodych.