Na śmierć rewolucjonisty

W wierszu poeta opisuje ostatnie chwile anonimowego więźnia cytadeli – tytułowego rewolucjonisty. Młody, dwudziestoletni człowiek żegna się ze światem. Ostatni raz spogląda w pogodne niebo i wspomina własne życie. Bohater może symbolizować każdego więźnia ginącego za swoje przekonania patriotyczne czy polityczne. Najważniejsze jest tu przekonanie o sensie godnej, odważnej śmierci, mogącej przyczynić się do zwycięstwa wiary.