Notre-Dame (Julian Przyboś)

Interpretacja wiersza:

Wiersz "Notre-Dame" z tomu "Równanie serca" (1938) jest doskonałą ilustracją kreacjonizmu
poezji Juliana Przybosia. Katedra ukazana jest w ruchu, powstaje "od nowa" na oczach
czytelnika, "wzlatuje w przestrzeń" dzięki milionowi rąk złożonych do modlitwy. Widok i wnętrze katedry napawa poetę przerażeniem, rodzi przekonanie o własnej małości. Poeta wyznaje:

"Wyszydzony i opluty wśród poczwar
rozdziawionych deszczem
wiem: Co znaczę ja żywy o krok od filarów!"

Forma utworu:

W wierszu spotykamy wiele typowych dla Przybosia oryginalnych metafor, zaskakujących
trafnością i konkretnością obrazowania. Oto niektóre z nich:

"obciążone Jezusami krzyże"
"- na klucze sklepienia
drga zamknięty pęd strzał -"
"mury z odrąbanych skał".

Poeta dwukrotnie w wierszu pyta o twórcę tego monumentalnego pomnika kultury, o tego
genialnego budowniczego, który "pomyślał tę przepaść i odrzucił ją w górę".