- wiersz ma kompozycję klamrową (rozpoczyna i kończy się tym samym wersem: „O, cóż jest piękniejszego niż wysokie drzewa”)
- zachwyt nad krajobrazem, pięknem drzew, które są opisane na tle przyrody
- podmiot liryczny jest urzeczony pięknem przyrody, kontempluje ją
- obraz jest podniosły, wspaniały i zachwycający dzięki wyszukanym środkom wyrazu
- poeta oddziałuje na różne zmysły odbiorcy: wzrok (poprzez bogactwo barw), węch (zapach wody) i słuch poprzez naśladowanie przyrody
- stosuje synestezję (przeniesienie wrażeń pochodzących z jednego zmysłu na inny, np. opis zapachu przy pomocy barw)
- natura wpływa na stan duszy człowieka, wyzwala w nim wartości duchowe, pozwala doznać pełnego spokoju i ciszy