Początki formowania się grupy poetyckiej związane są z pismem „Pro arte et studio” wydawanym w Warszawie od 1916 roku przez młodzież akademicką. Młodzi pisarze spotykali się w warszawskiej kawiarni „Pod Pikadorem”. Działalność kawairni określić można jako przejaw powojennej demokratyzacji życia artystycznego. Lansowano tam nowe postawy i wartości literackie. Pod koniec 1919 roku Jan Lechoń, Julian Tuwim, Jarosław Iwaszkiewicz, Antoni Słonimski i Kazimierz Wierzyński oficjalnie zawiązali grupę poetycką i zaczęli używać nazwy Skamander. Nazwę grupy wzięto z dramatu Akropolis Stanisława Wyspiańskiego („Skamander połyska, wiślaną świetlący się falą”). W 1920 roku grupa rozpoczęła wydawanie pisma literackiego „Skamander”, będącego trybuną poetów. Drukowano w nim także recenzje plastyczne, muzyczne, literackie, teatralne, filmowe oraz polemiki. Po 1935 roku „Skamander” zmienił swój charakter, stając się miesięcznikiem literackim publikującym twórczość przedstawicieli innych grup (np. „Żagary”), nie znanych wcześniej poetów.

Program Skamandera:

1) faktycznym braku konkretnego programu i zezwalał na demonstrowanie całkowitej dowolności artystycznej.
2) chcemy być poetami dzisiejszego dnia
3) stała się krytyka wzorców romantycznych i młodopolskich. Jednak, mimo zdecydowanie antyromantycznej i antymłodopolskiej postawy, skamandryci musieli czerpać z pewnych tradycji literackich, bowiem ich odrzucenie oznaczałoby przyjęcie haseł awangardowych.
4) Skamndryci wykreowali model „poety-uczestnika”, czyli „człowieka z tłumu”.
5) Narażając się na ostre ataki nacjonalistów i konserwatystów głosili hasła demokratyczne i pacyfistyczne.