Psałterz Dawidów (Jan Kochanowski)

Parafraza starotestamentowej "Księgi Psalmów" (150 psalmów) dokonana przez
J. Kochanowskiego. "Psałterz Dawidów" został wydany w 1579 r.

Dzieło to nie odbiega od oryginału, a jednak poziomem artyzmu przewyższa wszystkie
dotychczasowe przekłady Psalmów. Niejaką swobodę dała Kochanowskiemu jako tłumaczowi humanistyczna zasada łączenia elementów antycznych z chrześcijańskimi,
starotestamentowych z pogańskimi. Dlatego Bóg bywa tu nazywany "władogromym", a zorza jest określona mianem "różanorękiej" (zaczerpnięte z "Iliady"). Stanowisko wyznaniowe
Kochanowskiego w "Psałterzu" można określić jako humanizm chrześcijański. "Psałterz
Dawidów" zyskał w renesansie ogromną popularność, którą zwiększyła jeszcze muzyka
napisana specjalnie do psalmów przez Mikołaja Gomółkę w 1580 r.

Fragment - Psalm CXXXI (Domine, non est exaltatum cor meum):

"Wieczny Boże, nie najdziesz pychy w sercu moim,
Anim ja zwykł przenosić chudszych okiem swoim,
Ani się ja na wielkie nazbyt kaszę rzeczy,
Ani się ja nad rozum wysadzam człowieczy.

Niechaj wiecznie nie uznam, Panie, łaski Twojej,
Jeslim ja nie poniżył niżej dusze swojej,
Niż jeszcze mój stan niesie; równie więc tak licha
Dziecina zostawiona do matki swej wzdycha.

To jest kształt myśli moich, ani ja mam sobie
Pewniejszego ratunku, jeno ufać Tobie.
U Pana ma pociechy szukać i obrony,
Kto nie chce być w nadziei swojej omylony.