Świat zepsuty (Ignacy Krasicki)

Satyrę I. Krasickiego "Świat zepsuty" można uznać za podsumowanie sądów Krasickiego
o czasach, w jakich przyszło mu żyć. Nie ma w nich nic zabawnego. Jest pełna goryczy, ostro
atakuje zepsuty świat, który stworzył zepsute społeczeństwo. "Gdzieżeś, cnoto? gdzieś,
prawdo? gdzieście się podziały?" - pyta poeta niemal z rozpaczą.

Problematyka:

Dobre obyczaje minęły, uczciwość i prawda nie popłaca, "wszędzie nierząd, rozpusta, występki szkaradne". Od tego wzięła początek słabość naszego kraju, od tego zaczął się początek końca potęgi Rzeczypospolitej:

"Ten nas nierząd, o bracia, pokonał i zgubił,
Ten nas cudzym w łup oddał...".

Nie można jednak poddawać się ani rozpaczy, ani zaistniałej sytuacji. Bez względu na rezultat, bronić trzeba kraju jak tonącego okrętu:

"Okręt nie zatonie,
Majtki, zgodnie z żeglarzem, gdy staną w obronie
A choć bezpieczniej okręt opuścić i płynąć,
Podściwiej być w okręcie, ocalić lub zginąć".