Powązki (Stanisław Trembecki)

Poemat "Powązki" pióra S. Trembeckiego to przede wszystkim panegiryk poświęcony Izabeli
Czartoryskiej, założycielce wspaniałego ogrodu w stylu rokoko w podwarszawskiej wsi Powązki. Ukryty w lesie między jeziorami i strumieniami, ozdobiony był sztucznymi ruinami i grotami, w sąsiedztwie których umieszczono wiejskie chaty kryte słomą, ale olśniewające przepychem "izb". Oprócz opisu Powązek znajdziemy w poemacie obraz Warszawy, w której wykwintne bogactwo sąsiaduje z rażącą nędzą. We wstępie poematu wystąpił poeta z ostrą krytyką takiego stanu rzeczy:

"O miasto! cóż są twoje częstokroć pałace?
Łzami dobrych zlepiane ubogiego prace,
A gospodarze onych najczęściej bez cudu
Piją krew i żrą ciało jęczącego ludu".