Hymn do Nirwany

Hymn do Nirwany jest wzorowany na litanii. Każdy z wersów tego utworu jest zakończony słowem Nirwano. Autor ukazuje w nim ból i bezsens życia ludzkiego, narażonego na cierpienie i rozpacz. Przedstawiona jest tu niechęć do otaczającego świata i ludzi. Poeta mówi o ludziach że są podli i źli :
“ Oto mi ludzka podłość kałem w źrenice bryzga, Nirwano !
Oto się w złości ludzkiej błocie ma stopa ślizga, Nirwano ! “
Utwór ten ma charakter błagalny. Uczucie zła i podłości są tak silne, że autor błaga Nirwanę aby zabrała go w stan nicości i nieświadomości :

“ Żem żył, niech nie pamiętam, ani wiem, że żyć muszę, Nirwano !

Według Tetmajera jedyną drogą do ucieczki jest właśnie stan Nirwany, która według filozofii Dalekiego Wschodu jest stanem, w którym uczucia są nieważne, jest ona stanem nie świadomości, do którego dąży poeta.