Ballada bezludna

Ballada jest zwykle utworem fantastycznym, opowiadającym o zjawach, upiorach, duchach. Czytając ballady musimy więc wyobrazić sobie, że owe twory ludzkiej wyobraźni istnieją naprawdę. W tym utworze jest jednak odwrotnie. Narratorem wiersza nie jest istota ludzka. Poezja daje jednak możliwość kreowania słowami, które są tworzywem podatnym na formowanie tworów imaginacji, a kreatora przestrzeni w niej zawartej można nazwać duchem opowiadania. Jest on bytem, dzięki któremu dowiadujemy się o owej krainie. Bytem, który nie powoduje zachwiania jej bezludności. Bez istnienia tego ducha w wierszu nie byłoby narratora, a to jest niemożliwością. Należy podkreślić, że Leśmian umiłował świat nieskażony cywilizacją, bujny, w którym człowiek bądź jeszcze nie występuje, bądź jest integralną częścią przyrody. Ma to wpływ na dalszy bieg akcji w utworze. Ważnym jest, że proces tworzenia człowieka nie minął bez konsekwencji dla obecnego świata. Ilustruje to strofa trzecia, w której narrator ukazuje niespokojne zachowania prawowitych mieszkańców łąki: żuków, pająków, bąków, kwiatów. Paradoksalna sytuacja niebytu, którą relacjonuje duch opowieści jest przyczyną do powstania ogromnej ilości zaprzeczeń, które w poezji Leśmiana grają ogromną rolę. Najbardziej wyrazistym jest tu zaprzeczenie i zarazem oksymoron: „spełnione nieistnienie”. Kolejne zaprzeczenie – „nicość” – pojawia się w dziwnym kontekście: „pająk w nicość sieć nastawił, by pochwycić cień jej cienia”. Powoduje to namnożenie nieistniejących pierwiastków w opowiadaniu, które kumulują się by budować przedziwny, pełen elementów fantastyki nastrój.