Żył w latach 1864-1925. Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej o żywych tradycjach patriotycznych. W 1874 roku został uczniem kieleckiego Miejskiego Gimnazjum. Wtedy też stracił matkę, a kilka lat później ojca. Ukończył gimnazjum, ale matury nie uzyskał. Studiował weterynarię w Warszawie, jednak brak środków finansowych zmusił go do podjęcia pracy. Pracował jako korepetytor w domach ziemiańskich. W 1892 roku otrzymał posadę w Muzeum Polskim w Raperswilu, w Szwajcarii. Dopiero od 1903 roku mógł się poświęcić pracy pisarskiej. Od 1905 roku działał w organizacjach demokratycznych i socjalistycznych. Był inicjatorem założenia Uniwersytetu Ludowego, organizował kursy dokształcające dla uczniów szkoły rzemieślniczej, w domu Żeromskich prowadzono ochronkę i tajną szkołę. Po wybuch I wojny światowej brał udział w tworzeniu Legionów Polskich. Najsłynniejsze jego powieści to: Syzyfowe prace, Ludzie bezdomni, Popioły, Przedwiośnie.