Z. Morsztyna "Żywot - sen i cień".

Według podmiotu lirycznego życie ludzkie należy utożsamiać ze snem. Nie jest to zwykłe porównanie, ale określenie życia jako snu:

„Nie może dniową światłością
żywot ten być nazwany –
noc jest ten żywot, ciemnością
paciepną przyodziany.”

Wszyscy ludzie, którzy kiedyś żyli, teraz nie istnieją, a jedynie „śpią twardo”. Nie pozostało po nich nic materialnego, a wspomnienia zostaną rozwiane jak pył na wietrze:

„Śpią sen twardy, skoro z świata
te larwy poznikały,
tak że więcej nad znikomy
cień po nich nie zostało.”

Twierdzi, że mimo złudzenia realności i bezpośredniego kontaktu z rzeczywistością, życie jest tylko iluzją, kreowaną w naszym śnie:

„I tyć śpisz nieobudzony,
choć ci się, żeś żyw, zdało;
żywot ten kształtem żywota
ledwie może być zwany,
żywot ten śmierci istota,
żywot ze snem zrównany.”