Do trupa

Zestawienie sytuacji człowieka żyjącego (zakochanego) z trupem. Jest to monolog człowiek zakochanego do trupa. Wiersz zgodnie z istotą sonetu da się podzielić na dwie części. W części pierwszej , obejmującej dwie pierwsze zwrotki (czterowersowe) podmiot liryczny mówi o podobieństwach, jakie wynikają z konfrontacji zakochanego z sytuacją trupa: Obaj są zabici: ” Leżysz ty zabity i jam też zabity”. Oprócz tego obaj są bladzi, pozbawieni rumieńców: “Ty krwie, ja w sobie nie mam rumianości”. Są bezrozumni, skrępowani i wtrąceni w ciemność. Druga część sonetu to już wyliczenie różnic. Trup milczy, a podmiot liryczny może się skarżyć; trup niczego nie czuje, a podmiot liryczny “cierpi ból srodze”; trup jest zimny, a podmiot liryczny płonie wewnętrznym ogniem. Trup stanie się prochem, a żyjący młodzieniec stanie się żywiołem