Do Anny

Wiersz jest miłosnym wyznaniem autora. poeta próbuje odnaleźć jakieśkolwiek wartości w świecie. Autor w wierszu nagromadził rzeczy ulotne, przemijające. Jedyna rzeczą która nie przemija jest jego miłość do Anny: " Anno me kochanie, wszystkim czasom na despekt nie ustanie" Poeta porównuje przemijalność rzeczy materialnych do rzeczy duchowych, czyli miłości. " z czasem państw koniec idzie,(...) tego świata, (...) dowcip i rozum niszczeje,(...) gładkość, uroda(...) wiotszej (...) Czasowi zgoła wszystko na świecie hołduje. Szczera miłość ku Tobie, Anno me kochanie(...) nigdy nie ustanie" Budowa: W wierszu można odnaleźć: hiperbolę, anaforę, gradacje. Pierwsze wersy wiersza zaczynają sie tymi samymi wyrazami czasem" (anafora). Natomiast 3 ostatnie wersy są pointą, konceptem autora: choć wszystko przemija, to jednak poeta pokona czas, ponieważ jego miłość do Anny Bedzie wieczna.