M. Sęp – Szarzyński i J. A. Morsztyn: dwa oblicza miłości (metafizyczna i flirtująca), dwa nurty poetyckie.

Mikołaj Sęp - Szarzyński:

miłość: Sonet V - miłość nie jest doskonała, człowiek zwiedziony pokusami ciała kieruje swoje uczucie na rzeczy nietrwałe i przemijające, dlatego też skazany jest na wieczne niespełnienie. Poeta podkreśla wewnętrzne rozdarcie człowieka, którego dusza poszukuje trwałej, prawdziwej miłości, a pokusy ciała sprawiają, że uczuciem zostają obdarzone przedmioty oraz cele nietrwałe. Ciało bezustannie zwodzi duszę. Okazuje się, że właściwym przedmiotem miłości jest Bóg.
(miłość metafizyczna).

Jan Andrzej Morsztyn:

miłość: Do trupa – podmiot liryczny cierpi jako że został trafiony strzałą miłości, jest wiecznie nieszczęśliwy. Porównania prowadzą do paradoksalnych wniosków, iż sytuacja człowieka zmarłego jest bardziej korzystniejsza, bowiem nieszczęśliwie zakochany młodzieniec jest wystawiony na pastwę niszczącego żywiołu, jakim jest miłość. Została ona przedstawiona jako wielka namiętność, żądza cielesna, niszczycielski żywioł, wieczny ogień.
Cuda miłości – tytułowe uczucie przedstawione jest jako pasmo mąk i cierpień, jest to bowiem uczucie bardzo skomplikowane, niszczycielskie. Rozum nie jest w stanie obronić człowieka przed miłością.
(miłość flirtująca).

nurty poetyckie:marynizm – był to kierunek i zarazem styl w europejskiej literaturze barokowej. Termin pochodzi o nazwiska włoskiego poety Giambattisty Marino. Był on twórcą bogatej skali środków wyrazu w opisie urody życia. Uważał, że poezja powinna przede wszystkim zadziwiać czytelnika. W ramach marynizmu najbujniej rozkwita poezja erotyczna. Nurt ten stawiał na polepszenie formy, sposób przedstawiania treści i walory estetyczne. Ponadto odwoływał się do fantazji, stosował zaskakujące środki artystyczne wyrazu, opierał się na koncepcie, co było jego najistotniejszą cechą.